Er was eens een klein meisje van acht jaar genaamd Anna.



Dit verhaal speelt zich af in de zeventiger jaren van de vorige eeuw.
Gaan jullie mee?

Anna wordt wakker en ziet de zon schijnen en ze hoort de musjes vrolijk tjilpen

Haar mooie droom wilt ze meteen vertellen aan haar ouders,dus ze stapt snel uit bed en gaat gauw naar beneden.

Daar aangekomen ziet ze haar ouders in de huiskamer zitten, genietend van hun vrije zaterdag.

"Mama, papa, ik heb zo'n mooie droom gehad, ik kreeg een heel lief konijntje van jullie en dat was mijn beste vriendje", hoopvol kijkt ze haar ouders aan, wachtende op een positief antwoord.

Maar helaas, vader zegt een beetje mopperend, "begin je er nu weer over met je konijntje.
We hebben het er nu zo vaak over gehad, dus het gebeurd niet, en daarmee uit!"

De moeder van Anna probeerde de situatie een beetje te sussen.
"Waarom ga je niet straks naar je neefje, gaan jullie lekker naar de speeltuin"
Maar Anna begint te huilen en gaat op een snelle manier naar boven.

Zoals vele dingen gaat ook dit voorbij en het leven gaat door.

Tot op een dag vader thuiskomt....ja je raadt het al.
Een Konijntje van zijn baas. Die heeft een dochter die ook een konijntje wilde hebben maar niet meer.

Dus vaders komt met het konijntje thuis en Anna was uitzinnig van vreugde. Yoehoe,Yoehoe, ik heb een konijn, schreeuwde Anna de hele dag door.
Ze was zo blij met het konijntje, die ze Snuffie noemde.

En de tijd vloog voorbij en Anna was zo lief en zorgzaam voor Snuffie dat ze onafscheidelijk waren van elkaar.

Tot een paar maanden later ze thuis komt van school en haar moeder haar een beetje verdrietig aankijkt en het verschrikkelijke nieuws verteld dat Snuffie helaas is heen gegaan.

Anna was ontroostbaar, zoveel verdriet dat ze had, en wat haar ouders ook deden, het hielp niet.

De vader van Anna probeerde het op te lossen om een andere konijntje te nemen, maar dat wilde Anna niet.

Op een dag denken ze om heerlijk het bos in te gaan, hopend dat Anna weer een beetje begint op te leven. Maar nee, overal denkt ze Snuffie te zien en haar verdriet maakt haar ouders machteloos.

Toen zag Anna een hele mooie hert, met een babyhertje die ze Bambi noemde.

Ze volgt Bambi zonder te letten op haar ouders, die door blijven lopen en haar zo uit het oog verliezen.

Naar een hele lange wandeling ziet ze Bambi ineens heel hard wegrennen en toen was ze helemaal alleen in het grote donkere bos.

"Oehoe,Oehoe, wat is er met jou lief klein mensenkindje"sprak Mevr Uil

Anna verteld wat haar was overkomen en Mevr Uil zei dat ze haar maar moest volgen, dat ze hier met een reden was gekomen.

Ze komen aan op een hele mooie plek vol mooie bloemen en planten, zulke mooie kleuren heeft ze nog nooit gezien.



En toen.....zag ze Snuffie, ze was zo uitzinnig van vreugde.
En het rare is, dat ze Snuffie kon verstaan, ze heeft zitten praten en praten, totdat Snuffie zei dat ze nu moest gaan, want dat haar ouders zich ongerust maakte.

En zo geschiedde het dat Anna wegging van Snuffie.

Maar nu met de wetenschap dat Snuffie nog steeds bij haar is, alleen op een andere, hele mooie plek.

Anna wordt verenigd met haar ouders, en voor hun is het nog steeds een raadsel wat er is gebeurd, want vanaf dat moment is Anna helemaal veranderd, wederom in een positief, blij meisje.

Anna is nu 35 jaar, en is dierenarts, en nu ze zelf kinderen heeft is ze zo vaak teruggekeerd naar de plek waar ze toen is geweest, maar ze heeft het nooit meer teruggevonden.
Maar diep in haar hart voelde ze zich soms heel dichtbij Snuffie als ze daar weer stond.

En nu begrijpt ze dat ze toen als kind een blik heeft mogen werpen in wat ze noemen: "de regenbooghemel"waar alle dieren heengaan als die overgegaan zijn.



En ze leefde nog heel lang en gelukkig

De Meerkat Fee blaast nu het verhaaltje uit

Wooeoeoeoeoiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii